RICOH Auto Half E2

2026

Jeden z największych sukcesów sprzedaży aparatów

Biorąc do ręki aparat RICOH Auto Half E2 mamy poczucie, że bierzemy do ręki coś estetycznego, solidnego i trwałego. Faktycznie jest to prawda – aparat tej rodziny był dużym sukcesem rynkowym już na początku lat 60tych, a według różnych szacunków, sprzedano 4-6mln aparatów Auto Half w ciągu ok. 20 lat produkcji do 1982 roku.

Nazwa Auto Half odnosi się do formatu klatki zdjęcia. Aparat pracował na filmie 35mm, ale w wersji półklatkowej. Model Auto Half E2 to późna odsłona koncepcji aparatów tej rodziny. Produkowany był w Japonii, a wprowadzony na rynek w 1976 r.

Najważniejsza zmiana „E2” względem poprzednika „E” to dodanie stopki mocowania lampy błyskowej (hot shoe) na górze korpusu, dzięki czemu lampę błyskową można używać bez dodatkowych adapterów. Według różnych źródeł E2 produkowany był do 1978 roku (czyli dwa lata) tuż przed wprowadzeniem następcy z wbudowaną lampą błyskową.

Znane są następujące odmiany rodziny Auto Half:

•   Auto Half E - wcześniejsza wersja, bez stopki do mocowania lampy;
•   Auto Half E2 - późna modernizacja ze stopką;
•   Auto Half ES2 - bardzo bliski krewniak z tego samego okresu;
•   Auto Half EF / EF2 - wersje z wbudowanym fleszem (późniejsze).

Dodatkowo sam E2 (jak i cała rodzina) bywa spotykany w wielu wariantach wzorniczych frontu.

RICOH Half Frame E2 - © 2026 Tomasz Ryś

RICOH Half Frame E2 ze zdjętą osłoną - © 2026 Tomasz Ryś

RICOH Half Frame E2. Tył korpusu - © 2026 Tomasz Ryś

RICOH Half Frame E2. Góra korpusu - © 2026 Tomasz Ryś

RICOH Half Frame E2. Spód korpusu - © 2026 Tomasz Ryś

RICOH Half Frame E2. Otwarta klapa- © 2026 Tomasz Ryś

Parametry techniczne:

•   Format: 35 mm, półklatka (half-frame) - negatyw ok. 18×24 mm, kadr w wizjerze jest „pionowy”.
•   Obiektyw: RICOH 25 mm f/2.8, 5.6, 11, 22, stałoogniskowy, 4 elementy w 3 grupach, konstrukcja „focus-free” (bez nastaw ostrości) z ostrzeniem 2m do nieskończoności.
•   Migawka o dwu czasach pracy. W trybie automatycznym 1/125s, oraz 1/30 s w trybie „flash/manual” (dobór przysłony ręcznie).
•   Pomiar światła selenowy (bez baterii). Ogniwo umieszczone wokół obiektywu steruje doborem przysłony w automacie.
•   Czułość filmu ustawiana w trybie automatu płynnie w zakresie ISO (ASA) 25–400 ze skalowaniem także w DIN.
•   Transport filmu sprężynowy, nakręcany pod spodem pokrętłem przesuwu filmu. Wg. podręcznika po nakręceniu potrafi automatycznie przesunąć serię klatek po każdym zdjęciu. Ja jednak dla pewności nakręcałem sprężynę po każdym naciśnięciu spustu migawki.
•   Wizjer z ostrzeżeniem ekspozycji. Prosta sygnalizacja - przy zbyt małej ilości światła pojawia się czerwony wskaźnik w środku pola widzenia.
•   Stopka lampy na górze korpusu, na środku.
•   Selekcja trybu pracy pokrętłem na górze korpusu po lewej stronie. Przełączenie z zielonego „A” na wartość przysłony zmieniało także czas. Jednocześnie otrzymywaliśmy informację o zakresie pracy lampy. W części wewnętrznej pokrętła ustawiamy czułość filmu.
•   Licznik zdjęć na spodzie korpusu przy pokrętle zwijania filmu.
•   Zwijanie filmu pokrętłem z korbką po wciśnięciu przycisku zwalniającego transport na pokrętle naciągu. Przycisk można zatrzymać w pozycji wciśniętej poprzez obrócenie zewnętrznego radełka do wskazania „REWIND POSITION”.
•   Gniazdo mocowania statywu z boku korpusu (kadr poziomy).
•   Uchwyt na pasek nadgarstkowy.
•   Przysłona obiektywu zasłaniająca także czujnik selenowy światłomierza i wizjer.
•   Rozmiar i waga: ok. 9×8×4 cm, 325 g.

Poniżesz zdjęcia wykonane są na FOMAPAN 100 wywołanym w Befine DF-2.