Lomography Sprocket Rocket

2026

Panoramiczny aparat 35 mm. Czy dla eksperymentów?

Lomography Sprocket Rocket został zaprojektowany przez Lomography jako prosty, kreatywny aparat panoramiczny na film 35 mm, pozwalający naświetlać nie tylko standardowy kadr, ale również perforację filmu, czyli tzw. sprocket holes. To właśnie od tego efektu pochodzi jego nazwa. Wydaje się, że przeznaczony jest dla osób szukających nietypowego, lo-fi’owego wyglądu zdjęć. W przeciwieństwie do klasycznych aparatów panoramicznych, Sprocket Rocket nie jest precyzyjnym narzędziem technicznym, a w zasadzie nie jest nawet zbliżony do precyzji. Jego charakter to nachalna prostota, szeroki kąt widzenia, możliwość wielokrotnej ekspozycji oraz pełne wykorzystanie szerokości taśmy filmowej.

Model występuje w ofercie Lomography i pojawia się w różnych wersjach kolorystycznych oraz edycjach specjalnych. Do najbardziej znanych należą klasyczna wersja czarna, wersja biała, seria SuperPop! w intensywnych kolorach, m.in. niebieskim, zielonym, pomarańczowym i żółtym, a także późniejsze odmiany, takie jak Teal 2.0, Baja Blue czy Coconut. Ale to wszystko co można powiedzieć o atrakcyjności tego sprzętu.

Sprocket Rocket ma się wpisywać w filozofię Lomography: mniej technicznej perfekcji, więcej zabawy, przypadku i twórczego podejścia do fotografii analogowej. Tak uważa firma, tylko jak można nawet myśleć o „twórczym podejściu” przy katastrofalnej wręcz ergonomii tego aparatu. W dotyku to solidny sprzęt, ale ja nie znalazłem współczesnego, bardziej prymitywnego aparatu niż Sprocket Rocket. Jako wielką zaletę tego sprzętu podkreśla się możliwość powrotnego przewinięcia filmu o dowolną liczbę klatek. Faktycznie. Można – tylko efektem ubocznym tego rozwiązania jest fakt, iż przy nawijaniu filmu po zrobieniu zdjęcia na następną klatkę, czasami musimy trzymać nawijającą rolkę „WIND” bo szpula sama się rozwija. Mamy do dyspozycji licznik zdjęć, ale wielkość okienka jest tylko dla ludzi z fantastycznym wzrokiem lub mocnymi okularami. Nie ma blokady przewinięcia na następna klatkę. Informację o przewinięciu do takiej pozycji otrzymujemy przez pojawienie się białej kropki w równie małym okienku obok licznika. Jak przegapimy to możemy cofnąć lub nie ryzykować, że coś pomylimy i wolno przekręcać do pojawienia się białej kropki. Ta metoda to trochę jak wpatrywanie się w czerwone okienko błony 120. Zaletą aparatu jest możliwość wielokrotnej ekspozycji. No tak. Ale nie mamy żadnej metody na chronienie się przed podwójną ekspozycją. Prymitywny spust w obudowie obiektywu można naciskać w nieskończoność. Aparat ma dwa zakresy ustawienia ostrości (0.6-1m i 1m-nieskończoność) ale wskaźnik nastawy umieszczony na obiektywie to poszukiwawcze wyzwanie – jest czarny na czarnym. Obiektyw chroniony jest dekielkiem tak głębokim, że jego założenie i ściągniecie wymaga mocowania.

Najważniejsze parametry techniczne:

•   format filmu: 35 mm / typ 135. Jedno zdjęcia zajmuje ok. dwie standardowe klatki 24x36
•   typ aparatu: analogowy aparat panoramiczny,
•   format zdjęcia: około 72 × 33 mm z widoczną perforacją filmu lub około 72 × 24 mm z maską ograniczającą kadr,
•   proporcje kadru: około 1:3,
•   obiektyw: 30 mm,
•   pole widzenia: około 106°,
•   przysłony: f/10.8 (chmurka) oraz f/16 (słonko). Ikonki umieszczone na spodzie obiektywu
•   migawka: około 1/100s (w.g. producenta) w trybie normalnym oraz tryb Bulb do długich ekspozycji,
•   ustawianie ostrości: strefowe, bliski i daleki (jak wyżej),
•   przewijanie filmu: ręczne, za pomocą dwóch pokręteł,
•   możliwość cofania filmu: tak,
•   wielokrotna ekspozycja: tak,
•   stopka na lampę błyskową: hot shoe,
•   gwint statywowy: tak,
•   korpus: lekki, plastikowy.

Poniższe zdjęcia wykonane są na filmie FOMAPAN 100 wywołanym w Bellini DF-2. Niestety większość zdjęć testowych nie była udana ze względu na zbyt szybki czas migawki i próba fotografowania nie w pełnym słońcu.