Fujica Mini

Ten aparat często określa się jako ultrakompaktowy bo faktycznie jest mały. Na rynku pojawił się w 1964 roku i produkowany był w Japonii przez firmę Fuji. Charakteryzuje go wysoka estetyka i kobiece detale jak choćby jubilerskie oznaczenie czułości w postaci kolorowych kryształków. Produkowany był krótko, bo ok. jednego roku w przeważającej ilości w kolorze czarnym lub czarno-chromowym. 

Obsługa aparatu jest bardzo prosta choć nie jest to rozwiązanie z pełną automatyką ekspozycji. Zastanawiam się na ile w tych czasach popularny system doboru ekspozycji (tak naprawdę tylko przysłony) w postaci zgrania dwu wskazówek, był czymś oczywistym i prostym w użyciu.

•    Film 35 mm (typ 135), standardowe kasety 35 mm, format kadru 24 × 18 mm (half-frame).
•    Obiektyw: Fujinar K 25 mm f/2.8, konstrukcja 3 soczewki / 3 grupy. Nie ma jednoznacznej informacji o wielkości najmniejszego otworu przysłony. Wydaje się, że jest to f/22. Przysłona nie jest skalowana, ustawiana pokrętłem przy obiektywie w ciągłym zakresie.
•    Ustawianie ostrości stałe (fixed focus); praktycznie od ok. 1,5 m do nieskończoności.
•    Pomiar światła z półautomatycznym doborem ekspozycji. Selenowy światłomierz ze wskaźnikiem na górze korpusu i pomiarem sensorami wokół obiektywu. Dobór ekspozycji realizowany metodą match-needle (zgranie wskazówek): ustawionej czułości ze światłem, którego ilość kontrolowana jest przez wielkość przysłony. 
•    Czułość ustawiana w zakresie ok. ISO/ASA 25–200, ale tak naprawdę sygnowane są cztery wartości kolorami kryształków: 25, 50, 100 i 200. Skala także w DIN. Problem polega na tym, że opisy kolorów kryształków umieszczono pod pokrywą aparatu, zatem po założeniu filmu już nie mamy do tego dostępu. Musimy zatem wskazówkę czułości na światłomierzu ustawić przed założeniem filmu (chyba, że znamy oznaczenia na pamięć). 
•    Stały czas migawki zwykle podawany jako 1/125 s, ale część opracowań podaje 1/200 s.
•    Prosty wizjer typu Galileusza.
•    Transport filmu zapadkowy za pomocą radełkowanego pokrętła na górze korpusu. Nie wiem, jak radziły sobie z tym panie z długimi paznokciami.
•    Wymiary i waga: ok. 88 × 62 × 40 mm, 290 g.
•    Obiektyw oraz sensory światłomierza osłonięte filtrem UV wykonanym z hartowanego szkła.
•    Licznik zdjęć bez zerowania po załadowaniu filmu.

Dla mnie największą wadą aparaciku była spora łatwość naciśnięcia przycisku blokady zwijania oraz fakt, że do zwijania filmu musimy użyć dwu rąk: jednym palcem trzymamy pokrętło zwijania, aby się film nie rozwijał, a drugim zwijamy.

Poniższe zdjęcia wykonane są na negatywie Fomapan 100 wywołanym w 510-pyro. (10.34 min, agitacja 30 sek. i 6 obrotów co min).

•    https://www.135compact.com/135_half_fujica_mini.htm
•    https://www.camerasbymax.co.uk/blogs/featured-cameras/the-fujica-mini-a-mini-marvel?srsltid=AfmBOorzkKaRbLhrd5C4m-81RV_I3TFBPYWxHA3JyUP-vE8ECrvermgU
•    https://www.cameramanuals.org/fuji_pdf/fujica_mini.pdf
•    https://megalithicmatt.wordpress.com/2011/12/30/fujica-mini/